annem gözüme masallar üflerdi,çabuk büyüyeyim diye,öyle vakitlerde ben kendimden bir kahraman yarattım,olmayanlarımdan.güçlüydü ve kudretLi,bakışıyla söylenmedik giz bırakmıyordu,iz kalmıyordu dokunduğunda hiç bir illetten,herşeyi biliyordu kahraman,söylüyordu dünyadaki tüm yalanları..sevebiliyordu kahraman,tüm insanları oldukları ve olağan halleriyle.aldığından fazlasını istemiyordu,meryem oluyordu bazen,babası olmayan mucizelere gebe kalıyordu ama en çok agdistis’e benziyordu,erkekliği eksildikce yerine kadınlar geçiyordu,o yüzden pek de kimse sevmiyordu bu kahramanı..kendilerine benzemiyordu, benim ütopik kurtarıcım..annem bir gece,yaşıma hayatı üfLedi ve büyüdüm..omuzlarımda camdan yaşamlar,kime değdiysem kırıLdım,kırıLdıkça kaburgalarımdan kafesler yaptım kendime,ellerimin arasından izledim dünyayı,çirkin ve beceriksizdim.sakardım,savsaklardım hep aşkı..sonra sen geldin.Kahramanım öldü.sandım ki yarılıyor karnım,sandım ki çıkacak ruhumun hicreti içimden.Kahraman gömüldü,hiç doğmayacak çocukların alnına..ve sen..Içime bahar ,yüzüme güneş,ciğerlerime hava getirdin..dudaklarım bilmezdi oysa hiç bir mutluluk şarkısına eşlik etmeyi..yanağımdaki o çukur pek belli olmazdı,bakmayı bilmeyen gözlerin içinde..seni yıllarca bir kapının deliğinden izledim,büyümeni bekledim,bitirmedin omzundaki yükleri,sen ağladın bazen,gözyaşlarını dinledim.elinle sildim yüzümü her sabah,arındım bana akıttığın sularla.aktık beraber,çoğaldık.ege denizi olduk,üstümüzde savaşlar yapıldı,düşmanlar saldırdı adalarımıza,kızıla boyadılar yüzümüzü.Sonra başka okyanuslara döküldük..Ama bir kere sardın elini belimden.. başımızı müzikle beraber döndü,kalbimin ritmiyle dolaştı ayaklarımız birbirine..sarmaşık gibiydim..sardım seni sakladım..Müzik bitti ve ellerin belimde kaldı..söyle şimdi neyle yazıyorsun aşknağmeLerini.. Sen ateştin,görkemli ve kırmızı..etrafında raks eden çingeneler..kimileri dileklerini söyledi sana kimileri iki damlana muhtaçdılar.yaklaştıkca tutuştum,yandım,kül oldum..Ben o ateşi sevmedim,taptım..bak yanıyor şimdi İstanbuL hadi gel de söndür..sadece iki adım uzağındayım,sustur konuşan dillerimi,duysun sağır ağzım,sana gitMe desin..Tam orda kaL,ben sana yetişirim.hiç olmadı ayağına takılan taş olurum,düşemediğin yerdeDüş’ün olurum.sevdiğim adamları anlatırdım sana hani,uzun kış gecelerimizde,bir filme dalardık sonra,sahuru şarapla yapardık..dudaklarına bir kadeh kadar yakın olduğum her an,bana denizaşırı bir ülke kadar uzak duruyordun.oysa sen ne zaman istemesen,ben kendimden birini daha siLiyordum.bunca sene,bunca zaman,bunca yaşanan..Seni bulduğum an kaybedeyim diye mi?.. bir militana benziyordun bazı sabahlar,uzamış sakallarınLa bile,üstüne giydiğin afilli kıyafetlerden daha yakışıklı oluyordun.Güzeldin sen…varamadığım hayali kentlerimin tabelası gibi duruyordun girişte.Ilk ol istemiştim,iliğim oldun.düğme gibi takıldın boğazıma şimdi tüm aşklar çaresiz bu gidişin yanında..ama tam da şimdi olacak şey mi? Sen dünyaydın..dönmedikce,duruyordun olduğun yerde.düz taban sanıyordum seni,dolandıkca biterdin elbet,yürüdükce kendime vardım.bir daha olmaz dediğim bir zamandır,beni aşkla yoğurdun.çocukluğumu bağışladın,geçmişimi,sözlerimi,edepsizliklerimi patavatsızca söylediğim tüm küfürleri.dilim kadar sevdin beni uluorta herşeye bağıran.Ağladığımda,ağladın.paylaşacak bişeyimiz yoktu,oturduk hayallerimizi bölüştük bir yer sofrasında ki sen severdin aslında italyaya benzeyen kadınları.bense sana bir akdeniz bahşetttim.azınlık olduğum yerlerden geLdim..aramızda bir duvar var sadece..Mecazen değil tamamen..ben ona ağlama duvarı diyorum..çünkü parmaklarının izi var yazdığım kalemde bile..herşeyi ben alırdım sen kurardın..Geleceğimiz hariç..Affetmedin beni,biliyorum.sen kadar sevmediğim halde senden daha çok varmaya çalıştığım adamlar için.ve hiç dilenmemiş özürlere inat,daha bir yalana buladığımdan..hiç affetmedin kafamı koyduğum başka yastıklara değen saçlarımı..Sevmedin onları,okşamadın..her defasında sana daha çok sarıLmak istedim.kokum kokuna karışsın,ben hiç yıkanmazdım..Uzak olsaydık,olmasaydı param,olmasaydı zaman hiç gelemeseydim..ama sen çıplak ayaklı bir çocuğun koşabileceği çamurlu sokaklar kadar yakınsın bana.ne zaman gelsem pisleniyorum ne zaman gelsem kanıyor misketlerim..Sana uçurtma biriktirdim avuçLarımda,dur onları uçuralım önce..sonra gidersin..Gideceğin yer kalbime ne kadar uzak? Beni seven,benim sevdiğim tüm adamların adına yalvarıyorum,bak ilk defa feda ediyorum gururumu,sadece dön bak son defa,Bana gülüşünü bırak..!

Angra Mainyu,bana bugün bir iftira yükledi,kaybettim seni..

Tırnağımı söküyorlar derimden,anladım..vahalarıma çöl yağdı,kanım çekildi yüzümden,beyaz bak her yer..beni çabuk bulurlar,beni çabuk vurular artık..hiç bir acıyı böyle yaşamadım,hiçbir günahı bu kadar taşımadım,kimi sevsem hep senle aldattım..peki şimdi,ben ateşe taparken,yakmak niye?hayali bir kahramanı yaratmak için çok büyüdüm,dur gitme..

Demek istedim.. bişey söylemedim.